Eerste Dinsdagavond Kegelclub EDK

De club telt momenteel 16 leden en twee ere-leden. Om de andere dinsdag wordt met een gevarieerde bezetting van ongeveer 10 leden een kegelspel gespeeld (4 x 5 worpen) en na de pauze een aanvullend wisselend kegelspelletje uit “Kegelspelletjes” van de Koninklijke Nederlandsche Kegelbond. Het doel van samenkomst bij de EDK is tweeledig; gezelligheid en een sportief en kwalitatief goed kegelspel.
De EDK kent twee bestuursleden:
Ton Marijnissen, voorzitter (tonmarijnissen@planet.nl) 0317 356460
Aart Pastoor, penningmeester (aart.c.pastoor@gmail.com) 06 53533479
Jaarlijks strijdt de EDK met de andere clubs van de Groote Sociëteit om de Zilveren Kegel.

Daarnaast vindt twee maal per jaar een uitwisseling plaats met Sociëteit De Harmonie uit Doesburg, waarover hierna een verslag van de wedstrijd op 15 oktober 2019 o.d.z:

DAT ZAL ZE LEREN!

Bij het betreden van de kegelzaal klonk me de zachte stem van Onno tegemoet (vanwege onlangs aangescherpte privacyregels zie ik in dit verslag af van familienamen), opvolger van Hans als nieuwe coach. Hij had moeite zich verstaanbaar te maken. Toch bracht hij met die eigenaardige combinatie van zijn rustige aard, gedrevenheid en felle oogjes, de druktemakers tot stilte. Maar niet voor lang. Toen hij uitgesproken was brak niet minder dan een pandemonium uit. Verwilderde blikken, vuistslagen op de tafel, ik verwachtte ieder moment een kegelbal door de ruimte te zien vliegen. Toen ontwaarde ik Kees met zijn forse kop vol haar en brede armgebaren en wist me weer thuis onder mijn Doesburgse vrienden. Sociëteit De Harmonie was bijna voltallig aangetreden voor de return in Arnhem. Vervuld van trots, na de smadelijke nederlaag die zij de EDK kort tevoren op de Doesburgse wallen hadden toegebracht. Men moet evenwel weten dat daar ooit een zogenaamde jeu de boules baan is aangelegd, zo schuin als de moppen die er door de plaatselijke elite aan elkaar worden verteld. Zoiets zijn wij op onze twee kaarsrechte kegelbanen niet gewend. Niet dat dit een excuus zou zijn voor onze nederlaag, hooguit een verklaring, maar zelfs dat niet want die zou uit de aard der zaak eerder van de Doesburgers verwacht mogen worden, ware het niet dat die met hetzelfde euvel te kampen hebben waaraan zij echter meer dan wij gewend zijn geraakt. Wat ik dus aantrof was waar ik op uit was, de gebruikelijke, heerlijke ambiance die altijd heerst vanaf het ‘captains dinner’ tot en met het (voor onze vrienden doorgaans droeve) einde van de kegelreturn. Kees zweepte zijn makkers op alsof hij ditmaal werkelijk geloofde nu eindelijk de EDK in zijn eigen huis te kunnen verslaan. Ter verontschuldiging van zijn hubris mag wel gelden dat de voorafgaande jeu de pétanque ontmoetingen in Doesburg veelal met een overwinning voor Doesburg eindigen. Niettemin keek Doesburgse Frits zorgelijk, alsof hij het ware einde van de jaarlijkse krachtmeting wel vooruit kon zien.

Doesburg op volle sterkte: coach Frits met zijn tireurs en rouleurs Bert, Hans, Hans (reserve), President-Directeur Jan, Job, Ruud, Walter (nieuw). EDK Arnhem: coach Onno, Aart, Hedde, Jaap 1, Jaap 2, Koos, Ton 2, Ton 3. Zij moesten het doen zonder de vertrouwde coaching van Hans, die na 10 jaar van geïnspireerd leiderschap het moment van opvolging gekomen had geacht. Helaas kon hij vanwege toevallige (?) verhindering de loftuitingen tijdens het ‘captains dinner’ niet in ontvangst nemen, gloria in absentiam, wat allen verdriet deed. De supporters Ferd en Hennie waren er wel, als steuntje in Onno’s rug. Bovendien was Directeur Secretaris van de Groote Sociëteit Jan Maarten incognito en als algemeen reserve ook van de partij.

De wedstrijd nam een aanvang, en kende, helaas voor Doesburg, zijn verwachte verloop. Zo konden opgetekend worden:
– een poedel van Job: dat doe ik anders nooit.
– Hennie, na een worp van wederom Job: je hebt slechte en goede vieren. Dit was een goede vier.
– Bert, na zijn laatste worp in ronde 2: een slechte avond.
– Hans, reservespeler van Doesburg, nam met ingang van ronde 3 Berts plaats in. Het ging hem goed af wat iedereen verbaasde, totdat hij uitriep: Zou ik nu de plaats van alle Doesburgers innemen, de uitslag zou een andere zijn! Overmoed, ook hier weer, ogenblikkelijk afgestraft met een reeks poedels.
– dezelfde Hans, na afloop van de derde ronde: ik vrees dat het nu niet meer zal gaan.
– Een nadenkertje was het voorstel van Jaap 2, halverwege de derde ronde en herhaald aan het eind daarvan: de EDK staat bekend om zijn sportiviteit en gulheid (vanwege de herrie dacht ik ‘geilheid’ te verstaan, en voor wie dat ook het geval was heb ik dit hier geheel in de lijn van Jaap’s persoonlijkheid gerectificeerd) en stel ik daarom voor, dat wij vanaf nu de door de EDK behaalde punten halveren en die van Doesburg verdubbelen.
– Reactie uit het Doesburgvak: Om de dooie dood niet! (of woorden van gelijke strekking.)
Hiermee is het verloop van de wedstrijd voldoende geschetst. Voor nog meer indrukken zie de foto’s hierna.

De resultaten:

– Teamwedstrijd: 1. Arnhem 855 pt. 2. Doesburg 707 pt.
– Individuele wedstrijd: 1. Jaap 2 124 pt. 2. Koos 120 pt. 3. Frits 118 pt.
– hoogste worp van de 4 speelrondes: Kees, 37 pt.
– meeste negens: Hans, Jaap 2, Jan, Walter, Koos: 2
– meeste poedels: onduidelijk.

Vermeldenswaard is nog het volgende:

Ton 3 legde onze Doesburgse vrienden nog een typische EDK-uitdrukking uit: Vannacht slaap je/slapen jullie onder het balkon. Dit lot trof: Ruud, Jan, Hans, Aart, Bert/Hans, Job, Walter. Verdere toelichting ongepast.

Hennie Jacobs, kroniekschrijver EDK

Beide coaches enkele seconden voor hun eerste speelronde. Nonchalance bij de een, concentratie bij de ander. Toch allebei 30 pt.

Kees, 37 pt. in zijn 4e en laatste speelronde, de hoogste individuele score van alle speelrondes! Zijn gezichtsuitdrukking is ambivalent: Dat zal ze leren! Maar te laat …

Jan, President-Directeur Sociëteit De Harmonie , Jan Maarten, Directeur Secretaris De Groote Sociëteit , daaronder Jaap 2. en Job. Hoog kaliber.

Hans: … dat de tijd alle herinneringen uitwist en de dood iedere pijn opheft, … was de troost van Don Quichote, na zijn heldhaftige maar verloren strijd tegen de windmolens.

Poëtische woorden, gesproken bij de uitreiking van de wisselbeker: Frits: de beker, die heerlijke wisselbeker, dan naar de een, dan weer de ander, Ton 3: maar nu blijft hij bij ons, mijn beste Frits!